Ik geniet nog elke dag van ’t enthousiasme

Als jochie van 10

Thijs Sepers on GSM

werd ik op pad gestuurd door mijn ouders om lampjes te kopen.
Omdat ik iedere keer mijn dynamo had gesloopt ging ik voor de toen ‘kekke’ losse batterij lampjes.
Ik had 20 gulden uit mijn spaarpot meegenomen. Omdat ik het daarmee wel dacht te redden.
In de winkel pakte ik de lampjes en ging afrekenen. Theo Schilder vroeg mij 25 gulden. Ik begon te blozen en kreeg het heet. Hoe moest ik nu naar huis? Het was einde van de middag en het werd al snel donker.
Ehm…. Ik heb maar 20 gulden meneer Schilder. ‘Is goed jongen geef maar’ was wat Theo zei. Verbaasd en superblij ging ik weer huiswaarts met goede verlichting.

Op mijn 12e reed ik met een Giant Boulder mountainbike

Zo kwam ik door de jaren heen vaker en vaker in de winkel. Op mijn 12e reed ik met een Giant Boulder mountainbike in de rondte.
Het mountainbiken vond ik geweldig. Ik had helemaal geen talent (sterker, ik was net zo goed als een Jamaicaanse bobsleeër) maar vond het lekker om te knallen op het parcours van Schoorl met vrienden.
Elke zondagochtend werd er een mountainbike groep in het leven geroepen die startte vanaf de oude winkel achter het ziekenhuis van Alkmaar op het Varnebroek.
Zo is de groep al jaren aan het fietsen op de zondagochtend.

Bij het konvooi van ‘Theo Schilder ‘

Altijd actie in the pits.

Al jaren zet Emiel Schilder zich in voor de strandrace Egmond-Pier-Egmond. Het verbaasde mij wat een organisatie het was om alle deelnemers te bedienen.
Tenten, personeel, materiaal en elk bedenkelijke hulp wordt geboden. Als je daar een dag achter de schermen loopt bij het konvooi van ‘Theo Schilder ‘ dan valt je mond zo ver open dat je kaak op de grond valt.
Wanneer de wedstrijd van de elite renners al is gestart en alle recreanten zijn opgesteld in de startvakken sluit Emiel achteraan aan om ook nog de strandrace te rijden.
Ik vroeg Emiel achteraf de vraag waarom hij dit allemaal aan de hand haalde. De reactie met glimlach was: Het is toch mooi om mensen te helpen en iedereen goed gezadeld te krijgen.

In eerste instantie werd ik uitgelachen.

Dat alles bracht mij aan het denken. Want wat is er nou mooier om alle inzet van het personeel en bijkomende vrijwilligers om te zetten in een prijs. Daarom ging ik naar Emiel met het idee om de wedstrijd bij de business race te winnen bij Egmond. In eerste instantie werd ik uitgelachen. Maar waarom zou je niet met de fietsgoeroe Emiel een team kunnen opzetten die voor de winst gaat? Emiel zegt: weet je wat je daarvoor nodig hebt? Ehm… Ja in ieder geval 5 snelle tijden om als business team te winnen. Ik werd nog harder uitgelachen.
Ik had het helemaal in mijn hoofd. Ik zeg tegen Emiel: Regel jij het materiaal en ik 6 renners en de trainingsbegeleiding.

De eerste was Michel Pannekeet.

vol enthousiasme gingen we ervoor. Eric van Bree bewegingswetenschapper en fysiotherapeut was ook enthousiast en ging het team helpen. Eric is werkzaam bij Full of Life toen nog in de eerste vestiging in Limmen. Het enige wat nog gedaan moest worden waren 6 renners zoeken. De eerste was Michel Pannekeet. Échte Alkmaarder en ook vriend van de Theo Schilder crew. Michel werd ook aanjager van het team en kwam met Remco Govers. Remco was toen de trainingsmaat van Michel. Remco was al flink bezig met mtb marathons en een echte stoomlocomotief hoe hij reed. Daarmee was het eerste setje al geregeld.

Setje? Ja setje! Ik was opzoek naar 3 setjes van 2. Daarmee bedoel ik met een setje dat 2 mannen elkaar al kennen en daarom ook met elkaar kunnen trainen. Zo was ik opzoek naar 3 setjes.
Op zondagochtend 2 oktober was ik met Emiel vanaf ‘het kopje’ onderweg naar Bergen om te kijken bij Michel. Michel deed mee met de 10km van Bergen. Hij liep naar een 3e plaats. Ik vroeg Michel kon je niet winnen? Michel: Nee joh. Die Pim Molenaar is niet normaal snel. Dus ik zei: Kan Pim niet fietsen? Vraag het hem maar, zegt Michel. En zo geschiedde. Pim bleek dé ultieme kanshebber voor het combi-klassement in Egmond.

Via via kwam ik bij Erik Hopman

Thijs & Ramon Sinkeldam.

Pim en Michel bedachten dat Maarten Gouda ook een goede versterking zou zijn voor het team. Zo bedachten de mannen dat ze dan gezamenlijk voor het combi-klassement konden gaan.
Eric van Bree kwam met Dilan van der Aar. Een jong talent die voor de Rucanor Line (LST) formatie reed. Dilan wilde alleen meedoen als we voor de winst gingen. Dit was ook de bedoeling dus al snel was Dilan ook aan boord. Er moest nog een 6e renner gezocht worden.

Via via kwam ik bij Erik Hopman. Erik was net gestopt bij de Ruiter ploeg en was een heel ervaren strandrijder. Na een telefoongesprek waar ik uitlegde uit wat we wilden zei Erik: Ik heb geen zin om in een huismannen en dikke buiken ploeg te rijden. Ik: Erik kom nou maar ff langs dan kan je zien dat we echt wel goede mannen hebben. Erik kwam langs bij Full of Life en wilde het doen maar als hij de eerste wedstrijd de mannen op 10 minuten zou rijden dan deed hij het niet.

De eerste strandrace op Scheveningen werd een test voor het team. Omdat Giant deze strandrace sponsorde wilden we ook gaan vlammen. Jan Weevers (Giant) wist van onze plannen en kwam met nog een renner. Dit was Hidde Bos. Al in de eerste training reed Hidde als een straaljager en vond het prachtig om met een team te rijden. 6 werd dus 7.

Emiel had aluminium Giant mountainbike frames opgebouwd met cantilever remmen. ( Deze werden op het frame gepopnageld ). Er werden racefiets wielsets gemonteerd met Schwalbe supermoto’s.
Iedereen verbaasd zich over de Giants met cantilever remmen. Het werd een uitdagende test. We waren er klaar voor.

Scheveningen werd zeer goed gereden door het team.

Zo werd Erik 10e en Dilan 13e en de rest van de mannen zat in de top 25.
Een boven verwachting goede uitslag. Er ontstond een enthousiasme en vuur in het ploegje wat resulteerde in uitslagen. De volgende strandrace werd Noordwijk. Daar waren we zeer attent aanwezig in de kopgroep en dat resulteerde zelfs de eerste podiumplek. Dilan werd derde!

Egmond kwam al snel en het moraal was top.

De sfeer in de ploeg was tevens super. We gingen een aantal keer trainen op de wielerbaan in Alkmaar. Het bleek dat iedereen topfit was. Remco gaf aan dat hij duizelig werd van de inspanning op de baan. Er werd keihard getraind dus zo raar vonden we dat niet.
Hidde kwam nog met een idee om een kennis te vragen voor de ‘8e man’. Ik vroeg hem wie dan? Hidde vertelde dat Thijs Zonneveld het ook wel zag zitten in dit team.
Zo zou Thijs even gelegenheidrenner zijn tijdens de EPE op zaterdag van Egmond. Al met al hadden we ‘gewoon’ een sterk team. We gingen nog 1 keer trainen in de week voor Egmond op de wielerbaan. We hadden de baan gehuurd voor 2 uurtjes.

De training ging erg goed.

Totdat we aan het uitfietsen waren…. even niet opletten en ouwenelen met elkaar en hoppa daar knalde Hidde naar beneden tegen Michel en nam Maarten ook mee. Het resultaat: schaafwonden en een gekneusde rib bij Michel. Diezelfde avond heb ik gelijk zalf gehaald voor de schaafwonden. We hadden nog maar 4 dagen tot Egmond. Omdat iedereen superfit was herstelde iedereen snel. Alleen Michel had nog mega last van zijn rib. Echt lekker was het allemaal niet om zo aan de start te staan. De avond voor Egmond gingen we met het team nog even één biertje doen in Bergen. Thijs Zonneveld zou ook aanschuiven omdat hij in het hotel in Bergen sliep. Thijs keek even om zich heen en dacht dat loopt wel los morgen, een makkie. Immers was dit een toertocht voor hem met zijn ervaring van de weg.

Zaterdag 7 januari 2012 was het zover.

Thijs met zoon Boet

Daar stonden we met het team tussen het geduw en getrek in het startvak bij de business race van Egmond. Ikzelf startte als een gek en had Maarten Gouda in mijn wiel. Als één van de eerste draaiden we het strand op. En Maarten had vleugels die dag en was gevlogen. Samen met Ed Scholte reed Maarten weg van iedereen van de business race. Dat was al de eerste winst in de minuten die we pakten op de concurrentie. Dilan, Hidde, Erik en Michel reden de snelste daaropvolgende 4 tijden. En zo wonnen we met 5 minuten verschil van de nummer 2. De business race gewonnen!

Hoe konden die gasten nou zo goed zijn

Thijs Zonneveld zetten de 8e tijd neer en nam een trauma met zich mee naar huis. Hoe kon hij nou zo slecht zijn? Of hoe konden die gasten nou zo goed zijn? In ieder geval moest en zou er het jaar daarop revanche komen.

Kort na de winst in Egmond werd er bij Remco een tumor van 2cm over de lengte van zijn hoofd geconstateerd. Vele operaties werden het gevolg. Tot op de dag van vandaag heeft Remco zijn beperkingen en complicaties hiervan.
Nu zijn we 5 jaar verder

Omdat het ploegje goed was opgezet besloten we het door te zetten. Nu zijn we 5 jaar verder en hebben we met Thijs Zonneveld de Nederlands Kampioen strandrace in ons midden.

De huidige ploeg wordt vertegenwoordigd door:

  • Thijs Al
  • Jim van den Berg
  • Hidde Bos
  • Wim Botman
  • Mats Buning
  • Patrick Kos
  • Pim Molenaar
  • Michel Pannekeet
  • Thijs Zonneveld
  • Een ploeg waar we trots op zijn.

De weg die we zijn ingeslagen heeft geresulteerd in het opbouwen van Giant beachbikes voor o.a. Marianne Vos, Ramon Sinkeldam, Tom Dumoulin en Laurens ten Dam.

Ik geniet nog elke dag van enthousiasme en de sfeer bij het strandracen. Vanwege mijn ziekte van Lyme zal ik niet te vinden zijn in de kopgroep. Maar wat is er dan mooier om 2 strandraces zelf te organiseren? Zo zet ik mij in voor de organisatie van de Paal17 strandrace op Texel en de strandrace Castricum-Camperduin-Castricum.
Het is geweldig hoe alle renners, ploegen, sponsoren en organisaties zich inzetten om samen de sport groter te maken. Door hoor en wederhoor zal het strandracen alleen maar gaan groeien. Hoe mooi is het dat er een officieel EK strandrace is anno 2016.

           Thijs Sepers.