Egmond Pier Egmond

Geen spectaculair parcours, geen bijzonder lange afstand, maat toch wel de strandrace die iedereen zou willen winnen.

De sfeer die om deze wedstrijd hangt is toch wat anders dan normaal, er zijn vele male meer toeschouwers en deelnemers als bij andere wedstrijden en de organisatie zet wederom een mooi en groots evenement neer. De zenuwen voor de wedstrijd beginnen bij mij eigenlijk in het begin van de week al wat toe te nemen. Ondanks het wat mindere weer neemt de drukte toe, met reperaties en final-checks van de beachbikes bij ons in de winkel. De hele week, dag in dag uit, ben ik samen met al mijn collega’s al bezig met Egmond Pier Egmond.

Het Theo Schilder team staat aan de start met Jim van den Berg, Patrick Kos, Wim Botman, Thijs Al, Hidde Bos, onze kopman Thijs Zonneveld en ik zelf.

Onze Schwalbe Big One’s gevuld met latex, onze Giant fietsenglimmen erover dankzij de Cyclon schoonmaakmiddelen, en als toetje gloednieuwe Giant helmen. We zijn klaar om te knallen!

De wedstrijd begint zoals verwacht, de wind staat vol op de kop, wat een grote groep laat ontstaan. Ik zoek gelijk Zonneveld op om te kijken of alles oké is, en dat is het. Op naar de pier!

Aanvallen kan altijd, maar met tegenwind is wegblijven een ander verhaal. Tegen een groep van ongeveer 100 man sterk valt moeilijk te rijden. En dus is het wachten tot het keerpunt waar iedereen weet dat daar de eerste breuken in de groep gaan ontstaan. Patrick, Thijs en Wim plaatsen zo nu en dan een goede aanval of trekken de groep even op een lint.

Hoe dichter het keerpunt nadert, hoe dichter ik bij Zonneveld in de buurt blijf. Mijn opdracht was duidelijk, Zonneveld moét goed door het keerpunt komen. Een aantal kilometers voor het keerpunt zit Jim mee in een groepje die wat meters gepakt heeft op onze groep. Wegblijven gaan ze waarschijnlijk niet, maar hij zet ons wel in een zetel. Met het keerpunt in zicht word Jim met zijn mede vluchters teruggepakt en hoor ik achter me; Mats, gas! Met de rood-wit-blauwe trui in mijn wiel stoom ik naar voren, met de nodige schouderduwtjes en wat ellebogen werk draaien we bij de eerste 20 door het keerpunt, en we zitten mee.

Zonneveld zit duidelijk goed, zelf kan ik met enkele ploeggenoten mijn eigen wagonnetje nog net aanhaken. De groep van 100 man is binnen een split second aan flarden gereden en telt nu ongeveer nog maar 30 man. Onder de 45 km/ph komen we niet meer. Het gaat hard, heel hard!

De zogenoemde “Hel van Bakkum” komt dichterbij en het tempo word nog eens opgevoerd. Helaas gaat bij mij en een paar andere ploeggenoten het lichtje uit. Jim en Thijs zitten er nog bij.

Terugkeren in de kop van de koers gaat niet meer lukken. Zeker niet als de uiteindelijke winnaar, Jordy Buskermolen, een bizar tempo aan het ontwikkelen is. Hij rijdt weg en wordt in Egmond pas weer terug gezien, een hele mooie winnaar!

Zonneveld weet zich in het onwijs goede deelnemersveld goed te handhaven en drukt zijn wiel als 6e over de streep. Naar mijn mening een fantastisch goede prestatie, ondanks dat alleen winnen telt, tenminste, voor de meeste wedstrijd rijders onder ons.

Jim word knap 12e, Patrick 28e, ik zelf 33e, Wim 35e, Thijs 39e en Hidde 82e.

Even later rollen de eerste mannen van de business race over de meet. Het Theo Schilder team eindigd op een mooie 2e plaats na een zware strijd om de winst. Team captain Michel Agterberg, Michel Pannekeet, Bas Rijs, Dave Geurts, Juul van Loon, Marc Oostendorp, Harald Janssen en Leander Hamelink halen de eerste bloemen van het jaar dus alweer binnen!

Zondag behaald ons teamlid Pim Molenaar, dankzij een sterk weekend, ook nog eens een 3e plaats in het combi-klassement!

Al met al toch weer een geslaagd weekend, al zeg ik het zelf! We hebben ons zelf weer goed laten zien en ook nog eens een hoop lol gehad, want plezier is nog altijd de basis van succes!

Mats Buning

 

Training EPE 2017